Welkom op VoetbalPortaal

Wil je ook meepraten over het Turks voetbal en al het andere voetbal in de wereld?

Registreer je dan volledig gratis en doe mee!

Ik wil lid worden
  1. TYSON

    TYSON
    Expand Collapse
    Basisspeler

    Lid geworden:
    6 juli 2014
    Berichten:
    233
    Leuk Bevonden:
    188
    De Maradona van de Bosphorus


    Het zachtaardige gezicht, de elegante tred. Ietwat verlegen ook, maar in het bezit van een jeugdige overmoed. Op pas 16-jarige leeftijd maakt Emre Belözoglu, het grootste talent van Turkije, zijn debuut in het eerste elftal van Galatasaray. De aristocratische club uit Istanbul geldt eind jaren ’90 als een grootmacht in voetballand. Aan de zijde van de legendarische Gheorghe Hagi speelt Emre in een gedenkwaardig elftal dat de gevestigde Europese orde de stuipen op het lijf jaagt. In 2000 wordt de UEFA Cup gewonnen, als enige Turkse club ooit. Naar goed Turks gebruik speelt Emre Belözoglu met zijn voornaam achterop het shirt, maar de kranten hebben al een andere bijnaam verzonnen. Een bijnaam die ongekende verwachtingen schept, De Maradona van de Bosphorus kan niet anders dan tot grote hoogten stijgen. Ik ken hem op dat moment nog niet.

    Het is rond mijn 13e levensjaar, ergens in maart. Ik bevind mij op de slaapkamer van mijn ouders, waar in de hoek een ouderwetse televisie staat. Het is een woensdagavond, een voetballiefhebber weet dan meteen dat het om een Champions League-avond gaat. Aandachtig bekijk ik de samenvattingen en wacht geduldig op die van Bayer Leverkusen tegen Internazionale, die laatste is namelijk mijn lievelingsclub. De Italianen winnen met 0-2 die avond en een kleine Turkse spelmaker maakt indruk op mij.

    In de laatste minuut komt Francesco Coco via een counter op aan de linkerkant en passt de bal richting Emre Belözoglu, die richting strafschopgebied snelt. De bal komt aan via een moeilijke stuit, waardoor de kleine baltovenaar eerst aan moest nemen voordat hij kan schieten. Nee, schieten is niet de juiste benaming. Emre légt de bal met een boogje over de vallende keeper heen, de kalmte waarmee hij dat doet verraadt klasse. Vanaf dat moment besluit ik om mijn nieuwe held op de voet te volgen, bij elke volgende wedstrijd weer verrast door zijn creativiteit. Een veelvoud aan briljante passes en dribbels laten mijn voetbalhart sneller kloppen, de vergelijking met die andere linkspoot uit Argentinië is in mijn ogen volledig terecht.

    Het is zijn tweede en tevens meest succesvolle jaar bij Inter. De zwartblauwen uit Milaan pissen overal net naast. Inter eindigt als tweede in de competitie en wordt in de halve finale van de Champions League uitgeschakeld op basis van een uitdoelpunt. Een ongelooflijk elftal met Toldo, Zanetti, Cannavaro, Materazzi, Recoba, Vieri en Crespo. Emre zorgt voor finesse in het spel, zijn linkerbeen schildert voetbalportretten. De uitwedstrijd bij Lazio staat bij elke Interista nog in het geheugen gegrift. Na een 3-0 achterstand bij rust zorgt het Turkse juweel met twee wondergoals alsnog voor de 3-3. Het blijkt achteraf zijn finest moment. De twee seizoenen daarna speelt hij steeds minder en minder, en heeft hij nauwelijks aandeel in de gewonnen Coppa Italia van 2005, de enige gewonnen prijs in vier seizoenen Inter. Via de achterdeur verlaat hij Milaan, nog pijnlijker is dat geen haan ernaar lijkt te kraaien.

    Newcastle wordt het volgende station, en ook daar toont de balvirtuoos zijn klasse. The Turk of the Toon noemen de Engelsen hem liefkozend. Emre maakt een paar fantastische treffers van afstand, legt vrije trappen en corners panklaar op de hoofden van zijn medespelers en laat zijn tegenstanders struikelen door zijn korte kap- en draaibewegingen. Toch komt de kleine spelmaker ook in Engeland niet goed van de grond. Mede door enkele zware blessures kan hij zijn potentieel nooit volledig benutten, maar er is ook die andere duivelse kwaal. Net als veel andere Turkse spelers die destijds hun heil zoeken buiten de landsgrenzen, speelt de heimwee naar het moederland hem parten. Na zeven seizoenen in het buitenland komt Emre weer thuis.

    Thuis? Tot ieders verbazing kiest Emre niet voor het vertrouwde rood-gele nest van Galatasaray, maar voor het blauw-geel van aartsrivaal Fenerbahce! Een haatcampagne van jewelste broeit in Istanbul, en het voormalig wonderkind wordt het mikpunt van spot. Een andere Turkse legende, Hasan Sas, verklaart op TV dat Emre in hun gezamenlijke tijd bij Galatasaray in de kleedkamer verklapte dat hij altijd al een Fenerbahce-supporter is geweest. Het mag niet baten. Tijdens de Kitalararasi Derbi, die het best vergeleken kan worden met een burgeroorlog, houden de Galatasaray supporters een indrukwekkende demonstratie over hoe een verrader in hun ogen behandeld dient te worden. De warming-up is al een voorbode op wat komen gaat. Ziedende spreekkoren, begeleid door een regen van gegooide munten en aanstekers. De kolkende massa in het Ali Sami Yen stadion richt alle aandacht volledig op hun voormalige pupil. De wedstrijd eindigt 0-0 en Emre speelt onzichtbaar. Snakkend naar het eindsignaal, daarna een sprint richting de tunnel.

    De Maradona van de Bosphorus zou nooit meer dezelfde zijn. Vlagen van genialiteit worden overschaduwd door zijn frustraties. Zijn spel wordt harder en berucht zijn de tirades tegen scheidsrechters, die hij op tien centimeter afstand van het gezicht volledig uitkaffert. De Turkse kranten zetten vraagtekens bij het feit dat Emre nooit van het veld wordt gestuurd, waarbij het verhaal rondgaat dat de machtige bouwmagnaat en Fener-voorzitter Aziz Yildirim zijn kleine favoriet een hand boven het hoofd houdt. Tweemaal wordt Emre in ruim zes jaar Fenerbahce de rode kaart getoond, wel krijgt hij maar liefst 57 keer (!) een gele prent aan zijn broek.

    Op 15 april 2012 speelt Fenerbahce tegen Trabzonspor, een beladen wedstrijd in Turkije, met supportersgroepen die elkaars bloed wel kunnen drinken. Na een botsing met Didier Zokora, international van Ivoorkust, schreeuwt Emre hem wat toe. Later geven de camerabeelden duidelijkheid, het zijn de woorden fucking nigger die Emre’s mond verlaten. Turkije reageert geschokt, er is niets meer over van het toenmalige troetelkind. Dat de Turkse voetbalfederatie een schorsing uitdeelt van maar 2 wedstrijden maakt van Fenerbahce de meest gehate club, zeker na het grote omkoopschandaal van een jaar eerder, waarvoor de Gele Kanaries nauwelijks worden bestraft. Het gezicht van dit tijdperk van vernieuwde haat is Emre Belözoglu. Zijn slachtoffer is het incident natuurlijk niet vergeten, hij zint op gerechtigheid. Bij de eerstvolgende kraker tegen Trabzon is het zover. Tijdens het traditionele ‘handje schudden’ voor de wedstrijd gunt Zokora de Turk geen blik waardig. De teamgenoten van de Ivoriaan laten vervolgens tijdens de wedstrijd hun tanden zien. Ze raken Emre waar ze hem maar raken kunnen, trappen zijn enkels verrot en schoppen door terwijl hij op de grond ligt. Zokora zorgt zelf voor de kers op de taart, de beelden van een welgemikte karatetrap in het kruis en een kermende Emre gaan de hele wereld over.

    Om de chaos te ontvluchten, laat Emre zich een half jaar uitlenen aan het Atletico Madrid van Diego Simeone, een niet noemenswaardige periode. Bij terugkeer wordt hij met Fener nog eenmaal kampioen, maar ook voor de eigen supporters is de glans ervan af. Nog controversiëler wordt hij als hij vier vingers in de lucht steekt na een doelpunt, het zogenaamde 4-Rabia symbool, als steunbetuiging voor de al even controversiële president Erdogan. Niet geheel toevallig komt Emre in de nadagen van zijn carrière nog uit voor Istanbul Basaksehir, de club die algemeen bekend staat als het speeltje van diezelfde Erdogan. Bij een wedstrijd tegen zijn oude liefde Fenerbahce lost hij een slap schot op doel, dat toch nog door de handschoenen van keeper Volkan heen glipt. De doelpuntmaker slaat zijn handen voor het gezicht en stort ter aarde, getroost door zijn medespelers. Totaal geëmotioneerd verlaat de Maradona van de Bosphorus na afloop het veld. Emre Belözoglu, 38 jaar inmiddels, voetbalt nog steeds.
     
    #1 TYSON, 9 oktober 2018
    Laatst bewerkt: 9 oktober 2018
    • Like Like x 3
  2. TYSON

    TYSON
    Expand Collapse
    Basisspeler

    Lid geworden:
    6 juli 2014
    Berichten:
    233
    Leuk Bevonden:
    188
    Ik ben bezig met het schrijven van voetbalverhalen, zou het leuk vinden om jullie feedback te horen.
     
  3. AliKoc

    AliKoc
    Expand Collapse
    Jeugdspeler

    Lid geworden:
    3 oktober 2018
    Berichten:
    96
    Leuk Bevonden:
    9
    Fav. clubs:
    Fener
    Fav. speler:
    Alex
    Onzinnig stukje tekst. Het Turkse voetbal is bestraft na het "omkoopschandaal".
     
  4. TYSON

    TYSON
    Expand Collapse
    Basisspeler

    Lid geworden:
    6 juli 2014
    Berichten:
    233
    Leuk Bevonden:
    188
    Ben daar niet verder op ingegaan omdat de tekst gaat over Emre. Wat vind je van de tekst als geheel?
     
  5. Serkan

    Serkan
    Expand Collapse
    Galatasaraylı

    Lid geworden:
    11 juni 2011
    Berichten:
    12.737
    Leuk Bevonden:
    2.865
    Leuk om te lezen. blijf zo doorgaan. emre was ook altijd mijn favoriet. denk van alle ‘90 kinderen.
     
    • Like Like x 1
  6. Ibra

    Ibra
    Expand Collapse
    Galatasaraylı

    Lid geworden:
    15 januari 2013
    Berichten:
    1.209
    Leuk Bevonden:
    147
    Fav. clubs:
    Galatasaray
    Fav. speler:
    Zlatan
    Zeker leuk om te lezen. Alex, Tuncay Sanli, Tugay Kerimoglu veya Hasan Sas gibi futbolcular hakkinda yazabilirsen güzel olur.

    Edit: vergat dat jij amper Turks schrijft en leest. Het zou mooi zijn als je ook iets over bovengenoemde voetballers zou kunnen schrijven.
     
    • Like Like x 1

Deel deze pagina!

Momenteel bekijken (Leden: 0, gasten: 0) actieve gebruikers dit onderwerp